NETFLIX - SERIAL ORYGINALNY
Dokąd pani biegnie?
Na targu wybuchł pożar
i Yong-sik został ranny.
Próbował ocalić Dongbaek i...
JESIEŃ 1987, ONGSAN
Dobry Boże. Wszystko doszczętnie spłonęło.
Nie wiadomo, czy żyje.
Musiało być mu tak potwornie gorąco.
Płomienie musiały...
tak go parzyć.
Hwang Yong-sik.
Deok-sun, zapłaciłem 200 000, by tak się nazywał.
Moje dziecko!
Przeznaczona mi była wielkość i długowieczność.
Ale klątwa wdowy była silniejsza!
Ma biedna, nieszczęśliwa dusza.
Nie mogę tak odejść.
Nie,
ale powinienem.
Matko, siostro, odchodzę.
Opiekujcie się moją rodziną.
- Moje dziecko! - Nie.
- Boże. - Nie, mój syn.
- Nie! - O nie.
Nie odchodź.
Mamo, proszę.
Kochanie...
Tak.
To ja.
Muszę odejść,
dlaczego mnie powstrzymujesz?
Dlaczego mój mąż...
mówi w dialekcie prowincji Jeolla?
Nigdy tam nie był.
Czemu nas okłamujesz?
Nie jesteś moim mężem.
Deok-sun...
Czemu mnie obwiniasz?
Jak śmiesz twierdzić, że mój mąż umarł,
bo było to moje przeznaczenie?
Jak możesz?
- Nie, stój. - Jak możesz...
Otworzyła knajpę przed upływem 49 dni.
Nic dziwnego, że jej męża spotkało coś takiego.
Wdowieństwo było jej pisane.
Boże!
Wynocha, jeśli nie chcecie stracić głów.
Oszalałaś?
Mamy wszyscy umrzeć z rozpaczy?
Mam pozwolić trójce dzieci umrzeć z głodu?
Masz takie nieszczęśliwe życie,
po prostu cię żałowałyśmy. Nie mówiłyśmy nic złego!
Nieszczęśliwe?
Kim jesteście, by to oceniać?
Powiedzcie.
- Ma któraś trzech synów? - Boże.
„O nieszczęśliwa. O biedaczka”.
Chcecie się lepiej poczuć, porównując się do mnie?
To najpierw chociaż u mnie coś kupcie.
Ten jej charakterek!
Dobry Boże.
Czekajcie tylko.
Będę żyła dalej.
Zrobię, co mogę, by wychować chłopców.
IZBA PRZYJĘĆ
- Mama? - Synku...
Boże.
Przestań, mamo.
Boże.
Jak to musiało boleć.
Jak musiało parzyć.
Nic mi nie będzie. Nie martw się.
Przepraszam.
Co z nim będzie?
- Mój drogi... - Pani Kwak.
Wielkie nieba.
Po co ci tyle bandaży?
To...
- Proszę... - Musiałeś być przerażony.
Lekarz mówi...
- Idź stąd. - Mamo!
- Idź stąd natychmiast. - Mamo, proszę.
Nigdy wcześniej
nie doznałeś takich obrażeń.
Wszystkich nas kształtują doświadczenia naszego życia.
Czy dobre, czy złe,
na zawsze w nas pozostają.
Choć nie chcemy słyszeć, że nasz los jest przesądzony,
pozostajemy tchórzami.
ZMARSZCZKI MOJEJ MAMY „TAK ZESTARZAŁA SIĘ MOJA MAMA”.
To na pewno było podpalenie.
Komendancie.
Wszystkie kamery zostały uszkodzone.
Znaleziono kawałek zapalniczki,
ale może być zbyt mały, by pobrać odciski.
Znowu zielonej?
SZPITAL W ONGSAN IZBA PRZYJĘĆ
DOWIESZ SIĘ, GDY WZNIECISZ POŻAR
Na targu wybuchł pożar.
Wiedziałeś o tym?
Tato,
proszę.
Niczego nie rób, proszę.
Proszę.
Dobrze?
Ona żyje.
Co?
Dlatego dowiesz się dopiero, gdy wzniecisz pożar.
Człowiek by się spalił, ale nie wiedźma.
Masz.
Skoro miałaś czas kupić leki uspokajające,
mogłaś doprowadzić się do porządku.
Nie wierzę, że przyniosłaś mi dwa różne buty. Co za wstyd.
Odbiło ci?
A ten pożar? To było podpalenie?
Kto to wie?
Yong-sikowi zostaną blizny?
Nie wiem. Muszę do niego zaglądać.
Co? Wracasz tam?
Jego matka uważa cię za diablicę.
Jej syn został ranny, to oczywiste.
Jeśli mam być szczera, nie jestem...
materiałem na synową.
Czemu? Bo byłaś sierotą?
Bo masz syna?
To moja wina, że zostałaś sierotą.
Boże.
Skąd ta pewność siebie?
I co z tego, że masz syna?
Świat się zmienił, a ty jesteś ładna.
Miałaś się zabić czy co?
Zrobić aborcję?
Mają czelność patrzeć na ciebie z góry? Nie masz się czego wstydzić.
Dranie. Mogę zapłacić?
Mamo, jesteś po mojej stronie, prawda?
Jezu.
Chodźmy.
Wszędzie był olej.
To podpalenie, prawda?
A jeśli tak, to co?
Nie tym powinieneś się teraz martwić!
Nie do wiary.
- Chwila. Doktorze? - Tak?
Może pan to zdjąć?
Co tym razem? Sprzedasz mnie handlarzowi brykietem?
Ależ ty masz silny uścisk.
Mówiłam, że to boli!
Powtórz to,
a się zabiję.
A on?
Wspomnij o nim jeszcze raz, a cię porzucę.
Sprzedam cię handlarzowi brykietem.
To był twój znajomy?
Nie mów, że jesteś mu winna pieniądze.
Czemu...
Dobrze, że chociaż pamiętasz, od kogo pożyczałaś.
Jakim cudem to pamiętasz?
Nieświadomość uczuć własnego dziecka nas zabija.
- Masz leżeć. - Muszę iść!
Muszę mieć pewność, że Joker nie skrzywdzi Dongbaek.
Świadomość również.
W końcu zginiesz!
Jak mogę leżeć, gdy on chce dopaść Dongbaek?
- Proszę puszczać! - Nie.
To dlatego tak drążyłeś tę sprawę.
O rany.
Czy to...
stało się, gdy ścigałeś Jokera?
To wszystko dla Dongbaek?
Joker chce ją dopaść? Kolejne nieszczęście w jej życiu?
Mamo!
Jedziemy.
Przepraszam, trenerze. Będę musiał odpuścić ten sezon.
Dlaczego? Znowu ramię? Boli cię?
Boisz się czegoś?
Nie, jestem w doskonałej kondycji.
Możliwe, że zakażą mi gry.
Co? Co zrobiłeś?
Jeszcze nic,
ale zaraz chyba coś zrobię.
Trzymaj dystans. Jest spostrzegawczy.
Kang Jong-ryeol, pieprzony drań!
Zaraz. Co to?
Co...
Nie, siedź. Nie otwieraj okna.
Ile za to lusterko?
Mów. Ile?
W domu może dostać infekcji,
ale szczeniak po prostu musi spędzać matce sen z powiek
i uparł się, by wyjść.
MOTORÓWKI
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Czy parę dni temu
widziała pani kobietę w tym swetrze?
Nie, nigdy go nie widziałam.
Moglibyśmy sprawdzić nagrania z kamer?
Przykro mi, nie działają od zeszłego tygodnia.
Jezu.
- Od zeszłego tygodnia? - Tak.
Zepsuły się koło wtorku czy środy?
Zgadza się.
Co? O co chodzi?
O co chodzi?
To jakieś szaleństwo.
Kamery na targu zepsuły się w tym samym czasie.
Co?
Szlag.
Nadal sądzi pan, że to był wypadek?
Co to ma być?
Ludzie wyrzucają tu przedziwne rzeczy.
Boże, a po co ci ten kask?
Jeśli to ludzka krew,
to z szyi, nie z głowy.
- Co? - Komendancie.
Możemy ściągnąć tu nurków?
Byłbym wdzięczny, gdyby nie mówił pan Dongbaek.
Jeśli Hyang-mi nie żyje,
to zginęła, gdy pojechała z dostawą zamiast Dongbaek.
Obwiniałaby się.
Ale to mogła być robota Jokera.
Musi wiedzieć, by zachować ostrożność.
Nie chcę, by dłużej się zamartwiała.
Żeby pan widział, jak mówiłem jej,
żeby nie woziła dostaw.
Żałosne.
To nie ona powinna być ostrożna, tylko ja powinienem złapać drania.
Muszę go złapać.
Czy Dongbaek musi żyć w wiecznym strachu?
Wiem, że najpierw działasz, a potem myślisz, Yong-sik,
ale nie masz szans z Jokerem.
Złapię go.
Nie spocznę, póki nie złapię...
tego, kto nęka Dongbaek.
OFERUJEMY DOSTAWĘ
KAMELIA
Mamo, inni też tak żyją, prawda?
A co cię obchodzi życie innych?
Bo jeśli nie tylko ja mam tak ciężko,
nie będę się tak nad sobą użalać.
Każdy ma swoje problemy.
Każdemu jest ciężko.
Przynajmniej nie miałaś ojca pijaka ani matki oszustki.
To ma mnie pocieszyć?
Mówisz, że wszystkim jest ciężko,
ale nikt inny nie musiał przestać oferować dostaw przez Jokera.
Mam go dla ciebie złapać?
Obieraj czosnek.
Mówiłam, że zrobię dla ciebie choć jedną rzecz.
- To go złap. - Złapać?
Czy zabić?
Mamo, chyba nie miałaś problemów z prawem?
Prawda? Możesz mi powiedzieć.
Łatwo zatuszować problemy małżeńskie czy romans,
ale nie nieślubne dziecko.
Jeśli to się wyda,
wszyscy zaczną wytykać cię palcami.
Nie pouczaj mnie.
Podaj cenę.
Ile ci za to płacą?
Zapłacę ci tyle samo.
Zapłacę tyle, ile dostaniesz za wydanie mnie.
Boisz się, co?
Udajesz twardego,
ale tego nie ukryjesz.
Możesz błagać, ale to ci nie pomoże...
- Miałbym cię błagać? - A niby co?
Grozić mi?
Jedno jest pewne. Jesteś prawdziwym facetem,
ale marnym ojcem.
Zjedzmy coś.
Nie próbuję tego zatuszować.
Napisz o naszej separacji i możliwym rozwodzie.
Dam ci wyłączność.
Czemu?
Żebyś zostawił w spokoju dzieciaka.
Zapłacę, ile chcesz,
ale zostaw mojego syna.
Postaraj się chociaż mnie wzruszyć.
Wiesz,
nie trawię takich bogatych i zdolnych ludzi jak ty.
Posłuchaj.
Jeśli chodzi ci o mnie,
to zajmij się mną.
Przez tyle lat
nie zrobiłem nic dla syna.
Nie zasłużył na to gówno.
Więc proszę,
pastw się tylko nade mną.
Nie będę się bronił,
nawet nie pisnę.
Możesz pisać wszystko,
ale proszę...
zostaw...
chłopca w spokoju.
W końcu gadasz jak ojciec.
A teraz posłuchaj, panie Kang.
Gdy podam cenę,
zgodzisz się z taką miną, jasne?
Co jemy?
Zaraz, kim pani jest?
- Co się dzieje? - Porozmawiamy gdzie indziej.
Kim pani jest i co tu robi?
- Ja? - Seong-hui...
Jej córka.
Jestem jej córką.
Chodźmy porozmawiać gdzie indziej.
To pani ją tu przysłała?
Słucham?
Porzuciła pani matkę z demencją,
by odnalazła córkę, którą sama zostawiła.
Z demencją?
Widzę, że jednak masz poczucie wstydu.
Nikt zdrowy na umyśle nie szukałby dziecka, które porzucił.
Mamo?
Dongbaek,
zabierz Pil-gu do środka.
Od dawna nie miał pan kontaktu z siostrą?
A czy
ma jakichś krewnych w Korei?
Siostra jest winna komuś pieniądze?
Nie, nie o to chodzi.
Bo widzi pan, ona...
mogła zaginąć.
Jeśli jest komuś coś winna, nie mam obowiązku jej spłacać.
- Prawda? - Co?
Jak mówiłem, nie jest nikomu nic winna.
Tak.
Jest pan jej rodziną,
więc proszę zgłosić zaginięcie.
Nie możemy prowadzić śledztwa bez oficjalnego zgłoszenia.
Zgłoszenie zaginięcia...
CHOI HYANG-MI
Jest pan tam?
Proszę podać jej datę urodzenia.
A właściwie to
proszę podać swoją.
Dziękuję.
Kto używa daty urodzenia rodzeństwa jako pinu?
A nie mówiłem?
To znaczy, że nie ma nikogo poza bratem.
Na jej koncie nie było od dawna żadnej aktywności.
Można by pomyśleć, że padła ofiarą wyłudzenia.
Wszystko wysyłała za granicę.
Ale ta kwota...
Fakt, że wysłała nawet nędzne 380 000,
świadczy o jej miłości do niego.
Był dla niej najważniejszy.
Drania interesowało tylko to, czy Hyang-mi wisi komuś kasę.
Co za niewdzięczny dupek.
- Znowu on. - Kto?
Skąd tu jego nazwisko?
Widzi pan? Wszystkie tropy prowadzą do niego.
NADAWCA: NO GYU-TAE
Uśmiechasz się?
Cieszysz się na rozwód?
To do widzenia.
Przestań zgrywać ofiarę.
Idź, mamo. To nie ślub.
Po co chcesz oglądać mój rozwód?
Jesteś bystra, ale biedna,
a on jest głupi, ale bogaty.
Dlatego za niego wyszłaś, prawda?
Mamo, wyszłam za niego,
bo go lubiłam.
Ja-yeong.
Zmęczona własną powagą,
dostrzegłam w nim słodycz szczerości.
To czemu mnie zostawiasz? Czemu?
Co za brednie.
Poślubiłabyś go, gdyby nie miał pieniędzy?
Niezręcznie mi teraz o tym mówić,
ale najuboższym z moich mężczyzn był dziedzic firmy transportowej.
I mam większe kwalifikacje, niż myślisz.
Miałabym połasić się
na wasze grosze, skoro sama bez problemu mogę tyle zarobić?
Co? „Nasze grosze”?
To oddaj mu dom.
Uznajmy go za cenę, którą musi zapłacić
za życie, które mu do tej pory fundowałam.
Twój syn nigdy za nic nie płacił.
Nie do wiary.
Dobrze, że się z nią rozwodzisz.
- I tak nie dałaby mi wnuków... - Mamo!
To chyba koniec.
Mam nadzieję, że dostaniesz posłuszną i kochającą pieniądze synową.
Chcesz się na mnie odegrać?
Hej!
Po co tu przyszłaś?
- To moja wina? - Za kogo ty się masz?
Za panią mojego życia?
Moją panią jest Ja-yeong, nie ty!
Jak chcesz, żebym żył samodzielnie,
powinnaś stać z boku!
Hej! Ty mały... Hej!
Boże.
Ja-yeong jest niemożliwa.
O rety!
Co?
Skąd wzięła się tu guma?
Guma?
Ja-yeong by tego nie zrobiła.
Boże.
Boże. Ty idioto.
Po co wdałeś się w romans z gówniarą, która przykleja gumy w aucie?
- Boże. - Ona tylko...
BILET PARKINGOWY
Pil-gu.
Babcia nazywa cię czasem po imieniu?
- Tak. - Tak?
Nie codziennie. Tylko gdy cię nie ma.
Co?
Przy tobie nazywa mnie Dongbaek,
a gdy cię nie ma, mówi mi Pil-gu.
- Czemu? - Ona nie ma demencji.
Jest najbystrzejsza z nas wszystkich.
- Kto tak mówi? - Wszyscy.
Wszyscy tak mówią.
Niedługo będzie gotowe.
Dongbaek. Przytyłaś.
Ja? Przytyłam?
To się rzadko zdarza.
Siła matki.
- Ty też przytyłeś. - To prawda.
Wychudzony dzieciak przy matce
w miesiąc zamieni się
w tłuściutkiego prosiaczka.
Dzięki jej kuchni masz teraz dwa pulchniutkie policzki.
Nie lubię tego stoiska, bo za dużo tu paplają.
Chyba nigdy nie przytyłam, bo nie jadłam matczynej kuchni.
Dongbaek, odpuśćmy dziś zupę na ciastkach ryżowych.
Mamo. Dokąd idziesz?
Pospieszy się pani?
Mamo!
Zdecydowanie nie ma demencji.
Moja matka była zupełnie inna. Ta to jakiś żart.
Nie wiem, kto gorszy, matka odstawiająca cyrk
czy Dongbaek, która się na to łapie.
Pewnie nigdy nie widziała człowieka z demencją.
W ogóle ich nie używała. O co chodzi?
Po co to przypięła?
SZPARAGI, CZARNA FASOLA
Muszę przyznać, że ułatwiła nam życie.
Pil-gu, jak myślisz, czemu babcia do nas przyjechała?
Żeby nam gotować?
Nie, mogę rozmawiać. W porządku.
To nic poważnego. Co powiedział lekarz?
Mong-sil potrzebuje operacji?
Mojej kotce też usuwali kamienie żółciowe.
Jesteś moją córką?
- Nie, nic. - Jesteś córką tej złodziejki?
Rozłącz się.
Nie traktuj mnie, jakbym nie istniała.
Nie, oddzwonię.
Dobrze.
Nie bądź niegrzeczna, gdy rozmawiam przez telefon.
Nadal traktujesz mnie gorzej niż kota?
Koty potrafią okazać wdzięczność.
Wdzięczność?
Za co?
Pracowałam u was dziesięć lat,
a wy traktowaliście mnie jak złodziejkę.
Po co mnie szukałaś? Czego chcesz?
Nie bądź taka, mamo.
Według prawa jesteśmy twoimi dziećmi.
Nie wierzę,
że akurat dziś myje pan samochód.
MYJNIA SAMOOBSŁUGOWA
Zakochałeś się we mnie?
Po co za mną łazisz?
- Bo... - Nagle myje pan auto?
Po co? Żeby pozbyć się jakichś dowodów?
Jesteś niemożliwy.
W ten sposób nie prowadzi się śledztwa.
Może od razu zapytaj wprost.
Czemu jesteś taki bezpośredni?
Potrzebuję pozwolenia posterunkowego, by umyć samochód?
Funkcjonariuszu Hwang.
Siły polityczne w Ongsan niedługo się zmienią.
Proszę zmienić swoje zachowanie.
Usunąłem gumę z siedzenia pasażera.
Hyang-mi to walnięta gówniara.
Czemu przykleiła mi gumę w aucie?
Ale ta plama z kierownicy nie zejdzie.
Jaka plama?
Jeździł pan z brudnymi rękami?
Ubrudziłem ją?
Czy to nie...
- krew? - Co? Krew?
Skąd tu krew?
Proszę pana.
Skąd tu krew? Przerażasz mnie.
Pewnie dłubał pan w nosie podczas jazdy.
Ja nie dłubię w nosie!
Panie No.
Co robił pan 24 około godziny 22?
Porozmawiajmy na posterunku.
Aresztujecie mnie za dłubanie w nosie podczas jazdy?
Tylko pan
skorzystał na morderstwach Jokera.
Tylko pan był blisko
z dyrektorem akademii Hanbit, który zniknął.
Tylko pan wysyłał pieniądze
Choi Hyang-mi, która zaginęła.
A przede wszystkim tylko pan
miał na kierownicy ślady krwi.
Pewnie dłubałem w nosie! Dłubałem w nosie.
Niech to.
Każdy trop prowadzi do pana.
Komendancie Byeon.
Długo jeszcze mam uczestniczyć w jego zabawie w detektywa?
Nie możemy znaleźć Hyang-mi.
Proszę współpracować.
To oczywiste. Okradła kogoś i uciekła.
Czemu mnie o nią wypytujecie?
Nie mam z nią nic wspólnego.
Człowieku.
Co robił pan w nocy 24?
- Czemu nie chce pan powiedzieć? - Człowieku.
- Jadłem łososia mazu! Pasuje? - Ma pan alibi?
Alibi?
Boże.
Hej!
Możecie spytać moją teściową.
Jego teściowa prowadzi
knajpę z łososiem mazu, o której ciągle mówi.
Proszę powiedzieć, co robił pan tego dnia.
Żeby nie wzbudzać podejrzeń.
Naprawdę nie pamiętam. I tyle.
Zalałem się tego dnia,
więc nie pamiętam nawet, jak wróciłem.
O co chodzi z tą Hyang-mi?
Przepraszam, mamo.
Ja-yeong.
Dość.
Naprawdę jej tu nie ma?
Mojej drogiej Ja-yeong tu nie ma?
Tam też nie, prawda?
Nie ma jej, mówiłam ci.
Czemu jej tu szukasz?
Przepraszam.
Jestem śmieciem.
- Ja-yeong. - Weź to i idź.
Zaraz przyjedzie twój kierowca.
Ja-yeong, kocham cię.
KLUB WĘDKARSKI W ONGSAN
Jak śmie tak mnie lekceważyć?
To wszystko przez Hyang-mi. Gdyby się nie pojawiła...
Pozabijam ich wszystkich.
Hyang-mi.
Nie żyjesz?
Szlag.
Gyu-tae.
Cholera. Możesz złapać tego drania?
Nie, najpierw mi pomóż.
Ty żyjesz.
Co? Przypomniał pan coś sobie?
Swoją zbrodnię, tak?
Hyang-mi naprawdę zaginęła?
Nie uciekła?
Nic nie wskazuje na to, by nadal żyła.
Nie używała pieniędzy, nie odbiera telefonu.
Namierzyliście jej telefon?
Obowiązuje ustawa o ochronie danych osobowych.
Posterunek nie może...
Pan nic nie wie.
Więc chodźmy.
Dokąd?
Mój kuzyn prowadzi sklep z telefonami
na skrzyżowaniu.
Namierzył drania, który mnie okradł,
za pomocą urządzenia lokalizującego.
Chodźmy.
Co ona tam robi?
Człowieka nie powinno tam być.
Co robi pośrodku jeziora?
JEZIORO ONGSAN
Hyang-mi...
To może być ostatnia lokalizacja.
Jeśli telefon wpadnie do wody, zwykle sygnał zostaje odcięty.
Ale jeśli jest włączony
albo ma wyjętą baterię, czasem można go złapać.
Może wyrzuciła telefon i uciekła.
Miałaby rzucić tak daleko? Nie jest sportsmenką.
Rower wodny.
A jeśli
wypłynęła rowerem?
Nie musi być na samym środku.
Istnieje margines błędu.
Naprawdę sądzicie, że Hyang-mi jest w jeziorze?
Czemu mnie pytasz? A niech cię.
Yong-sik.
Ściągnięcie nurków to poważna sprawa.
Co zrobisz?
Szlag.
Przecież widać, że tu jest. Mamy tak to zostawić?
Wyślijmy kask, nadpalony sweter i kierownicę
do przebadania próbek krwi.
Moją kierownicę? Myślicie, że to krew Hyang-mi?
Komendancie, proszę szukać śladów Hyang-mi.
Nawet jak znajdę w domu pająka,
wynoszę go w kubku
do ogrodu, gdzie może sobie pójść w świat.
Nie chodzi tylko o przesąd mówiący, że pająki przynoszą bogactwo.
Ale o to, że pająki też są cenną formą życia.
Boże.
Panie No, pan płacze?
Nie zabiłbym nawet pająka. Jak miałbym zabić Hyang-mi?
- Niech to. - Ma pan nigdzie nie jechać.
Na lotnisku straż nie pozwoli panu opuścić kraju.
A ja wydam nakaz aresztowania, nie ucieknie pan.
Proszę...
Po co go straszysz? Nie zabiłby nawet pająka.
Proszę wstać.
- Spokojnie. - Wsiadać!
Odwiozę pana do domu.
POLICJA
Po co tu z nami przyjechał?
Proszę spojrzeć.
Coś tu się zdarzyło.
On chyba naprawdę się popłacze.
Zabiłem ją?
Szczerze...
chciałem ją...
zabić.
Zaraz oszaleję.
Jakim cudem przyjechali tu tak szybko?
A więc?
Zabił ją pan? Czy tylko chciał?
Kazała mi zarezerwować sobie bilet.
Potem chciała 500 000 wonów. A potem 300 000 wonów.
Traktowała mnie jak skarbonkę.
W pewnym momencie
naprawdę chciałem dać jej w łeb.
Do czego pan zmierza? Zabił ją pan czy nie?
Nie zabiłbym jej, nawet gdybym był bardzo pijany.
Myślicie,
że byłbym do tego zdolny?
Co to za nonsens?
Odda się pan w nasze ręce jeszcze przed rozpoczęciem śledztwa?
Proszę się uspokoić.
- Czemu bierze pan stronę podejrzanego? - „Podejrzanego”?
Może wygląda na niedorajdę, ale to może być tylko poza.
Pracuję w policji od 20 lat.
Przestępcy są raczej inteligentni.
Co?
To czemu nie chce pan powiedzieć nic o akademii?
Powiedział pan, że wywołam chaos, jeśli będę drążył ten temat.
- Tak powiedział? - Tak.
Yong-sik.
Znasz przepisy o przedawnieniu?
Co?
Przyjdź jutro do mojego salonu.
Najpierw dowiem się, czy te przepisy tu obowiązują.
A potem zdecyduję, czy ci powiedzieć.
Dobrze by było, by Dongbaek to zjadł
jutro przed szkołą.
- Mamo. - Nie jestem pewna,
czy do jutra rana będzie gotowe.
Mamo, nie masz demencji, prawda?
Po co tu przyjechałaś?
Proszę. Powiedz.
Dongbaek.
Nawet już nie chcę wiedzieć, czemu mnie porzuciłaś.
Powiedz mi chociaż, po co przyjechałaś.
Przecież ci mówiłam.
Zrobić dla ciebie choć jedną rzecz.
I zrobiłaś?
Tak.
Co takiego?
Zaczynasz mnie przerażać, mamo.
Jesteś dla mnie większą tajemnicą niż moi zupełnie obcy klienci.
Wszystko ci powiem.
- Czekałam na właściwy moment. - W porządku.
Nie chcę słuchać twojej historii. To dość oczywiste.
Jestem idiotką.
Pewnie jeszcze będę cię żałować.
Nie chcę zapomnieć, że zasłużyłaś na moją nienawiść.
Nie próbuj wzbudzić mojej litości. Nie chcę tego słuchać.
Dongbaek...
Mój Boże, idiotka.
Każ mi odejść.
Czemu mnie nie wyrzucisz?
SZPITAL W ONGSAN
Piecze mnie ręka,
ale zawsze ze mną przyjeżdżasz.
Więc nie jest tak źle.
Czuję, że o mnie dbasz.
Chyba ostatnio tylko o mnie.
Yong-sik.
Możesz być dziecinny przy mnie.
Ale nie mów przy swojej mamie, jak bardzo mnie lubisz.
Dlaczego?
To normalne, że mnie teraz nienawidzi.
Powiem jej, że się z tobą ożenię.
Co z tobą?
Nie możesz działać bardziej strategicznie?
Wczoraj się oświadczyłeś, jeszcze za wcześnie.
Dongbaek.
Myślisz, że gdybym działał strategicznie,
najpiękniejsza kobieta w Ongsan by się we mnie zakochała?
Już nieważne.
- Jestem wyjątkowy. - Bez wątpienia.
A skoro już o tym mowa,
przyjdziesz do mnie dziś?
Nie mieszkasz sam?
Dlatego pytam. Nie pytałbym, gdybym mieszkał z mamą.
Z jakiegoś dziwnego powodu
wydajesz się bardzo czysta...
i seksowna
jednocześnie.
Jestem porządnym gościem,
ale przez ciebie chcę robić złe rzeczy.
Mam własne mieszkanie,
a wcale nie korzystamy z jego zalet.
A skoro jesteśmy zaręczeni, już nie musimy się wstrzymywać.
Chyba oszalałeś.
Czyli przyjdziesz, tak?
Jak możesz pytać o to w tak nonszalancki sposób?
Dłużej nie wytrzymam.
To...
o której?
Nie chcesz wiedzieć, po co cię zaprosiłem?
Jestem dużą dziewczynką. Pytanie o takie rzeczy
byłoby pretensjonalne.
To ty
zaprosiłeś mnie do siebie.
Pogadamy na zewnątrz.
Z tą poparzoną ręką nie mogę myć głowy.
Prawda?
Zaręczyliśmy się, tyle możesz dla mnie zrobić.
Nie mogę chodzić z trzy dni niemytymi włosami.
Dongbaek.
Chyba naprawdę chcesz
do mnie przyjść.
Przepraszam.
Tak?
Chyba widziałam pana, gdy ostatnio byłam tu z mamą.
Jest pani jej...
W końcu przyszłyście razem?
JEONG CHAN-GEOL INTERNISTA
Mama przychodzi tu
w każdy czwartek?
Mamo, dokąd idziesz?
Wrócę jutro wieczorem.
Odbierz Dongbaek.
Mamo, dokąd ty jeździsz?
GABINET LEKARSKI
Niech przychodzi trzy razy w tygodniu.
Dongbaek, gdzie byłaś?
Ja...
Nie po to pani przyszła?
Matka mówiła, że pani wie.
Co się stało? Nad czym tak się zamyśliłaś?
Chodźmy stąd.
Robisz dziś kimchi?
Najpierw zupa na kości wołowej, teraz kimchi. Masz dużo zajęć.
Czemu sardele nadal są w zamrażarce?
Wyjmij je. Podsmażę je i włożę z powrotem.
Czemu ciągle coś robisz?
Kończy ci się czas?
Czujesz, że powinnaś mi coś wynagrodzić?
Mamo.
Jadłaś?
Zjedzmy wieprzowiny.
Po co przywlokłaś mnie aż tu na jedzenie?
O co chodzi?
Chcesz porozmawiać?
W porządku.
Pytaj.
Powiem ci, kim jest ta kobieta, Seong-hui...
Nie interesuje mnie to.
Co?
Mówiłam ci, że nie obchodzi mnie twoje przeszłe życie.
Przepraszam. Możemy prosić o widelec?
Dziękuję.
Mamo.
I jeszcze napój.
Nie zapychaj się ryżem. Jedz dużo mięsa.
Może zamówimy też żeberka?
Musisz dbać o to, by dobrze się odżywiać.
Ludzie będą cię wtedy lubili. Jedz.
Możemy prosić o widelec?
Proszę.
- I jeszcze napój. - Oczywiście.
Nie zapychaj się ryżem. Jedz dużo mięsa.
Może zamówimy też żeberka?
Proszę.
Musisz dbać o to, by dobrze się odżywiać.
Ludzie będą cię wtedy lubili.
Mam do ciebie prośbę.
Jedz.
Mówiłaś, że będę lubiana, jak będę dobrze jeść.
Jak...
Jak ty...
Jak...
Jak to zapamiętałaś?
Miałabym zapomnieć?
Wieprzowinę z dnia, w którym mnie zostawiłaś,
dania, które zamówiłaś,
i wszystko, co mówiłaś, prosząc o napój i widelec.
Pamiętam nawet twój zapach.
Pamiętam każdy drobny szczegół.
Wreszcie zrozumiałaś, ile razy
wspominałam ten dzień?
Byłam młodsza od Pil-gu.
I bez przerwy myślałam o dniu, w którym zostałam porzucona.
Nie mogę uwierzyć, że nie jestem w stanie cię nienawidzić,
gdy wróciłaś po takim czasie.
Mamo.
Dlaczego wróciłaś?
Gdybyś powiedziała, że jesteś chora, przynajmniej bym ci współczuła.
Przyszła pani na badanie?
Słucham?
Nie po to pani przyszła? Matka mówiła, że pani wie.
Córka nie pozwoli mi umrzeć.
Już zaproponowała, że odda mi jedną nerkę.
Nawet nie trzeba jej badać.
To moja córka, więc mamy pełną zgodność.
Prawda?
Przyjechałaś prosić mnie o nerkę?
Nie wierzę, że prosisz o coś takiego. Nawet mnie nie wychowałaś.
Ale nie jestem zaskoczona.
Nie każdy odważyłby się porzucić własne dziecko.
Ale mogłaś jeszcze zachować się przyzwoicie.
Twoje słowa były ze mną 27 lat.
Teraz ci je oddaję.
Dlaczego to zapamiętałaś?
I...
mam do ciebie prośbę.
Gdyby ktoś pytał, jak nazywa się twoja mama,
mów, że nie wiesz. Dobrze?
Zrób mi tę przysługę.
Mamo, mam do ciebie ostatnią prośbę.
Jak ktoś zapyta, jak nazywa się twoja córka,
mów, że nie wiesz. Zrób to dla mnie.
TAXI
Dongbaek!
Gdzie byłaś? Nie odbierałaś telefonu.
- Yong-sik. - O co chodzi?
Co się stało?
Nienawidzę mojej mamy. Tak strasznie jej nienawidzę.
Myślisz, że naprawdę po to mnie odnalazła?
Co z niej za matka?
Jest okropna.
Co się stało? Co powiedziała?
Zdenerwowała cię?
Nie o to chodzi.
Patrzyła na mnie.
Czemu patrzyła, jak odjeżdżam?
- Dongbaek. - Moja mama...
Moja mama ciągle
na mnie patrzyła.
Czekałam na nią 27 lat.
A jeśli...
zrobi to samo?
A jeśli zrobi to samo?
Wynocha, jeśli nie chcecie stracić głów.
Ugotowałam to dla siebie.
Ale się podzielimy.
Jeśli chcesz karmić ją piersią, musisz jeść nóżki wieprzowe.
Proszę.
Jedz.
Gdy są małe, jest najlepiej.
Robią tyle rabanu, jak zaczynają biegać.
To nie lepiej?
Poczekaj, to zobaczysz, czy lepiej.
To twoje pierwsze?
Tak.
A twoje?
Trzecie.
Prowadzisz knajpę
przy dwójce dzieci i trzecim w drodze?
Poczekaj, aż zobaczysz.
Matki są zdolne do wszystkiego.
Jak ma na imię?
Dongbaek.
Dongbaek?
Przestań się z nią spotykać.
Mamo, oświadczyłem się Dongbaek.
Nawet ogień mnie nie powstrzymał.
Jesteśmy sobie pisani.
Musi znaleźć Hyang-mi. Matkę Dongbaek.
I złapać Jokera.
Miejsce zbrodni zawsze coś nam mówi.
- Był pan w Ongsan, prawda? - 24.
24 października...
Czemu chcesz przyznać się teraz?
Policja bada tę sprawę?
Macie nagranie sprawcy?
Napisy: Agnieszka Putek